به نطر شما طرح سهمیه بندی بنرین  در کشور ما چه پیامدهای خوب و

 بدی برای اقتصاد کشور میتواند داشته باشد؟

کانت

نمیتوان تماشاگر بستان بود وزیبایی را نستود

سلام

چند وقت است میخواهم بنویسم.نمیدانم برای که نمی دانم از چه و برای چه دلتنگ

 شده ام نمیدانم برای که .دوست دارم بنشینم  وفکر کنم وبخوانم و بنویسم وپُک

 عمیقی بر  سیگار زندگیم بزنم و بعد که خوب فهمیدم  از فهمیده های خود عذاب

 بکشم . که دکتر شریعتی چه خوب می گوید  که کاش خر بودم و نمی فهمیدم.

دوست دارم بشینم و ساعت ها گریه کنم ولی نمی دانم چرا؟ دلم تنگ شده است

 برای خودم برای شما برای خدا مثل یک مست لا یعقل کشان کشان ومردودم و به در

 و دیوار  میخورم و به سختی راه را  پیدا میکنم  ولی نایی برای رفتن نیست بهتر

 بگویم دلیلی  بر ای رفتن نمی بینم.

چند وقتی است دنبال چیزی میگردم. نمیدانم چیست؟شغل است عشق است

 رفیق است.

میدانم که احساس بزرگی است. عشق؟ نه گمان نمیکنم؟ هر چند هستند کسانی

 که دوست دارند که دوستشان بدارم و از زنگ و پیام کوتاه دریغ نمیکنند . اما من هنوز

 دنبال چیز دیگری هستم  که نمیدانم چیست. شغل است؟ نه بازم گمان نکنم چون

 فعلا که دانشجو هستم و درسم مهمتر است  شایدم در درون احساس نیاز به

 شغل و به مادیات داشته باشم اما با این وجود ندایی از درونم فریاد میزند که گمشده

 ی تو اینها نیست.

احساس بزرگیست؟شایدم خیلی کودکانه. آنقدری خود را بزرگ می بینم که نیاز به

احساس آن نیست.

خدا؟ نه هنوز زود است.او را نمی شناسم ولی کمی فاصله دارم به قدر یک "من"

آری یافتم  گمشده ام را گمشده ام خود من است چند ماهی است به

 دنبالش می گردم چند سالی . شاید به قدر ۲۲  بهار.

آری من خودم را گم کردم